(μήπως λέω εγώ σιγά σιγά να ξαναδιαβάζαμε το Σύνταγμα;; Επειδή είναι στα ελληνικά και οι τρόικα δεν τα μιλάει τα έρμα, μήπως και να το μεταφράζαμε να τους το δίναμε για να προσαρμόζουν λίγο και τα νομικά τους κείμενα που μας δίνουν και ψηφίζουμε; Γιατί στα χρόνια που έρχονται θα βαράνε υπερωρίες εκεί στο ΣτΕ να βγάζουν αντισυνταγματικούς τους μνημονιακούς νόμους. )
Ακολουθεί ένα (από τα πολλά) παραδείγματα...
Οι συμβιβασμοί με την εφορία τελείωσαν το 2013
Για φύλλα ελέγχου που κοινοποιούνται μετά την 1 Ιανουαρίου 2014, ανεξάρτητα από τη χρονιά που αφορούν, δεν υπάρχει συμβιβασμός με μείωση των προσαυξήσεων.
Σεπτέμβριος του 2013:
Φορολογούμενος, φυσικό πρόσωπο, έχει υπαχθεί σε έλεγχο φορολογίας εισοδήματος για τα έτη 2008 έως και 2012, και η ελεγκτική αρχή ανακαλύπτει αδήλωτα εισοδήματα. Φοροδιαφυγή εν ολίγοις, ηθελημένη ή κατά λάθος – δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Επιδίδεται φύλλο ελέγχου με καταλογισμό φόρου εισοδήματος ύψους 130.000 ευρώ, πλέον πρόσθετων φόρων και προσαυξήσεων συνολικού ύψους 90.000 ευρώ. Αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο άσκησης ποινικής δίωξης, τόσο για φοροδιαφυγή όσο και για νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες (άλλως και «ξέπλυμα χρήματος»), ο φορολογούμενος κάθιδρος αναλογίζεται τις δυνατότητές του. Θέλει οπωσδήποτε να καταβάλει τα χρωστούμενα για να ξεμπερδέψει. Ερχεται εσπευσμένα σε επαφή με τις φορολογικές αρχές, αποδέχεται σκυθρωπός τα καταλογισθέντα δίχως εξαίρεση και έξαφνα μια αχτίδα αχνού φωτός φωτίζει τα μάτια του: η φορολογική αρχή έχει μόλις εφαρμόσει την όγδοη παράγραφο του δεύτερου άρθρου του νόμου 2523/1997 περί διοικητικής επίλυσης διαφορών και έχει μειώσει τις προσαυξήσεις κατά 2/5 και επομένως σε «μόλις» 54.000 ευρώ. Εστω και έτσι, λυτρωμένος από το -κατά τι ελαφρύτερο- φορολογικό χρέος, ο φορολογούμενος αφήνει πίσω του το δαιδαλώδες και χρονοβόρο σύστημα διοικητικών και δικαστικών επιλύσεων διαφορών, και κάθε κίνδυνος ποινικής καταδίκης και φυλάκισης δεν είναι παρά μόνο μια, δυσάρεστη μεν, ανάμνηση δε αναφέρει η kathimerini.gr.
Σεπτέμβριος του 2014:
Ετερος φορολογούμενος, φυσικό πρόσωπο και πάλι, έχει υπαχθεί σε έλεγχο φορολογίας εισοδήματος για τα ίδια έτη, 2008 έως και 2012. Οι παρατυπίες παρόμοιες, τα ευρήματα του ελέγχου αντίστοιχα: 130.000 ευρώ καταλογισθέντος φόρου εισοδήματος και 90.000 ευρώ οι αναλογούσες προσαυξήσεις. Τεκμαιρόμενη φοροδιαφυγή, επικείμενος ο κίνδυνος άσκησης ποινικής δίωξης για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος. Θέλει πάση θυσία να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις του προς το κράτος, εξάλλου πάντα ήταν τυπικός, και τώρα μόνο ακουσίως βρέθηκε στη δυσμενή αυτή θέση. Εχει ακούσει για το ευεργέτημα του δευτέρου άρθρου του νόμου 2523/1997 και αποφασίζει να προσεγγίσει τις φορολογικές αρχές για να επιτύχει κάποιον συμβιβασμό. Φευ! Από την έναρξη εφαρμογής του νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας κάθε αίτημα για διοικητικό συμβιβασμό θεωρείται απαράδεκτο και δεν εξετάζεται.
Με άλλα λόγια, για φύλλα ελέγχου που κοινοποιούνται μετά την 1 Ιανουαρίου 2014, ανεξάρτητα από τη χρονιά που αφορούν, δεν υπάρχει συμβιβασμός με μείωση των προσαυξήσεων. Οι μόνες του επιλογές συνίστανται είτε στην αποδοχή των ευρημάτων του ελέγχου και την καταβολή του καταλογισθέντος ποσού, συνολικού ύψους 220.000 ευρώ, είτε στην απόρριψη και αντίκρουση αυτών μέσω της υποβολής ενδικοφανούς προσφυγής στην Υπηρεσία Εσωτερικής Επανεξέτασης της Φορολογικής Διοίκησης. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, απαιτείται η πρότερη πληρωμή του 50% της συνολικής οφειλής -εκτός και εάν αποδείξει κατάφωρη και αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία- ενώ η άσκηση ποινικής δίωξης για ξέπλυμα χρήματος δεν θα ανασταλεί και μπορεί να ασκηθεί κανονικά.
Οι ουσιαστικές διατάξεις βάσει των οποίων ελέγχονται αμφότεροι οι ανωτέρω φορολογούμενοι είναι ακριβώς οι ίδιες. Διαδικαστικά, όμως, άνιση η μεταχείριση – άραγε σύμφωνη με το Σύνταγμα; Γιατί ο περιορισμός των εναλλακτικών δυνατοτήτων του δεύτερου φορολογουμένου είναι εμφανής: ή θα τα πληρώσει όλα, έχει δεν έχει, χωρίς την παραμικρή ελάφρυνση, ή θα πληρώσει τα μισά, με τον κίνδυνο να κατηγορηθεί για ξέπλυμα χρήματος (μπορεί και όχι) και ίσως έλθει η στιγμή που θα βρει το δίκιο του -εάν έχει βέβαια- μόλις κάποιο δικαστήριο αποσυμφορηθεί και καταφέρει να τον ακούσει.
Πηγή: Grant Thornton
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου